เฮ้อ....

ช่วงนี้เป็นเซงๆ

ทั้งๆที่ม่ายรุว่าจะเซงอาราย

คะแนนมิเเทอดเน่า

เซงจัเ

ช่างมันเถอะ

ถ้าแย่นักก้อแค่กลับร้อยเอ็ด

ม่ายรุสิ

ปีที่แล้วเหมือนมีอารายผ่านไปเยอะแยะ

เพื่อน...ก้อนะอย่างที่รู้

ไม่อยากพูดอีก

ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว

พยายามยังไงก้อทำม่ายได้จิงๆ

เค้าขอโทษแล้วกัน

แต่อยากบอกนะว่าทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา

มันก้อเจ็บจี๊ดทุกที

จะมีใครเสียใจเหมือนเค้ามั้ย

คงไม่มีใครสนหรอก

ทุกครั้งที่พูดถึงแก 2 คน เจ็บนะ

แต่ยังไงก้อยิ้ม

ทุกคนคิดว่าคงไม่มีอารายแล้ว

แต่ใครไม่มาเปนเค้า

คงไม่รู้หรอก

มานเจ็บมากเกินไป

เจ็บที่ต้องยิ้ม

ทั้งๆที่ไม่เคยอยากจะยิ้ม

ไม่ใช่เค้ารักมันมากนะ

แต่เค้ารักเพื่อนมากเกินไป

พอเปนอย่างนี้มานก้อเลยเจ็บมากกว่าคนอื่น

ถึงตอนนี้เค้าไม่กล้าชอบใครในโรงเรียนเลยรู้มั้ย

เค้ากลัว

กลัวมากว่าจะมีอย่านี้อีก

เค้าอยากมีแต่ความรู้สึกดีๆตอนอยู่ที่นี่

เค้าไม่อยากเสียเพื่อนเพราะความรู้สึกของตัวเอง

เค้าไม่โทษใครหรอก

ต้องโทษตัวเองที่ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเอง

จะจำไว้แล้วกันว่าเคยเจ็บแค่ไหน

ส่วนคนที่อยู่ไกลน่ะ

คิดถึงเหมือนเดิมแหละ

รักมากนะ

ฝันเห็นทุกคืนเลย

เก่งนะ

สอบชนะคณิตขอนแก่นวิทย์ เค้าตั้ง 4 คะแนน

ที่จริงก้อเหนกันบ่อยอยู่นะ

แต่มีแต่เค้าเหนแหละ

แล้วก้อหลบตลอด

ไม่ต้องรักก้อได้

ให้ใช้ชีวิตเหมือนเดิมแหละ

เพราะอยู่อย่างนี้เค้าก้อมีความสุขแล้ว

มีคงจะมีแต่ตัวเองนี่แหละที่ไม่เคยทำให้เสียใจ

 

 

สุดท้ายฝากถึงแก 2 คน

"ความปวดร้าวครั้งนี้ ฉันยินดีจะรับ  ยอมเป็นคนที่เสียเธอ  ในเมื่อ ความบังเอิญ ทำให้เธอเจอเค้า  ชั้นจะห้ามอะไร"

 

 * Miz  คนที่อยู่ไกล

 * Miz  เพื่อนทุกคน

 * Miz  พรุ่งนี้ต้องเป็นวันของเค้าบ้าง

 

 

 

บ้าย บาย ....